دوستت دارم

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم اگر مهر بودی در پرتوت خود را گرم می کردم

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را به دستت می سپردم اگر خدا بودی به تو ایمان می آوردم تا بدانی

                                   دوستت دارم

اگر هیچ بودی از تو ابر سپیدی می ساختم   از تو خورشید با شکوهی به وجود می آوردم 

تو را نسیم ملایمی می کردم       از تو خدایی بزرگ می ساختم  تا بدانی که فقط تو را

                                              دوستت دارم

انتظار دیدن تو کوله بار سنگینی است که به دوش می کشم...انتظار شیرینی است...دردیست که دوستش دارم!!! غمی است که رنجم می دهد... غمت را هم

                                      دوست دارم

 عشق يعني مستی ديوانگی 

            عشق يعني با جهان بيگانگی

                    عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

                                 عشق يعنی سجده ها با چشم تر

                                                عشق یعنی سر به دار آویختن

عشق مثل جنونه آبي آسمونه

عشق مثل پرندست تو هر دلي روندست

عشق مثل سرابه شرابه ناب نابه

عشق هميشه گرمه سرخ به رنگ شرمه

عشق رو مثل ستاره هر كي يه دونه داره

عشق مثل بهانه است آغاز يك ترانه است

عشق مثل تابستون سردي رو دوست نداره

عشق هميشه نرمه سختي رو دوست نداره

عشقي كه مهربونه تو هر دلي مي مونه

كاشكي هر كي بدونه عشقه كه هم زبونه

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد بسر آید شب هجران تو یا نه؟

«ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول وتو غایب ز میانه»

رفتم به در صومعه ی عابد وزاهد

دیدم همه را پیش رخت راکع وساجد

در میکده رهبانم ودر صومعه ی عابد

«گه معتکف دیرم وگه ساکن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه»

هر در که زدم صاحب آن خانه توئی تو

در میکده ودیر که جانانه توئی تو

«مقصود من از کعبه وبتخانه توئی تو

مقصود توئی کعبه وبتخانه بهانه »...